Nieuwsberichten
Wil je op de hoogte gehouden worden van de Zesdaagse van Rotterdam? Klik hier om je aan te melden voor de nieuwsbrief.
Pim Ligthart - Wegrenner met baanhart
Hij maakte naam als een van de grootste talenten op de baan. Nadat een aantal van zijn favoriete piste-onderdelen van het olympische programma werd geschrapt, koos Pim Ligthart (23) bijna noodgedwongen voor de weg. Een jaar geleden maakte hij de overstap naar de beroepsrenners. De debutant verraste afgelopen zomer met een nationale wegtitel.
Maar oude liefde roest niet, want tijdens de Rabobank Zesdaagse van Rotterdam is Ligthart wederom een van de grote blikvangers. Tijdens de wintermaanden pikt de Vacansoleil-coureur steevast enkele baanwedstrijden mee. Op het hout in Amsterdam en Alkmaar leerde Ligthart het wielervak. “Iedere jeugdrenner moet op de baan fietsen, zelfs nog eerder dan op de weg,” luidt zijn advies. “Je krijgt er koersinzicht en stuurvaardigheid van en je leert slim koersen. Ik heb er nu heel veel profijt van dat ik als kleine jongen al op de baan reed. Dat weet ik zeker.”
In de prille fase van januari doet Ligthart aan de zijde van de Duitser Robert Bartko een serieuze gooi naar de hoofdprijs in de Rabobank Zesdaagse van Rotterdam. In oktober mislukte die missie in de Six van Amsterdam, waar het duo op de vierde plek bleef steken. “Ik had er meer van verwacht, maar ja, andere koppels waren beter,” erkent de inwoner van Twisk. “Dat was ook in een andere periode van het jaar. Ik had er net een zwaar wegseizoen opzitten. Ik reed op mijn tandvlees en Bartko was een beetje ziek geweest.”
Mooiste zesdaagse
In Rotterdam zal het anders zijn, veronderstelt hij. Neem al de entourage. “Het is de mooiste zesdaagse van Nederland. Je fietst er in een fraaie, verbouwde accommodatie. ‘Amsterdam’ is intiemer, maar in Ahoy is het toch net iets specialer.” Bescheiden: “Als Robert en ik in goeden doen zijn, kunnen we zeker meedoen voor een podiumplaats. Je zit nu in het begin van het nieuwe seizoen, dan ben je weer gretig. Ik heb half november de training hervat en ben op trainingskamp geweest met de ploeg. Afgelopen weken heb ik veel op de baan getraind en meegedaan aan de Nederlandse kampioenschappen.”
Op die manier schaafde hij aan zijn vorm voor zijn optreden in Rotterdam. Met Bartko als maat heeft hij het getroffen. Met hem en Léon van Bon haalde de rappe Ligthart in 2009 in Apeldoorn zijn eerste (en nog enige) zesdaagsezege binnen. “Het is prettig om met Robert te rijden. Hij heeft veel inhoud en een uitstekende aflossing. Ik denk dat we een goed koppel vormen.”
Makkelijker doorbreken
Na het wielerfestijn in Ahoy richt Pim Ligthart de schijnwerpers weer op de weg, waar hij wordt omschreven als een van de grote Nederlandse talenten voor de toekomst. “Er is een trend gaande, waar jongeren veel profijt van hebben. Renners als Degenkolb, Viviani en Sagan kunnen internationaal veel makkelijker doorbreken dan vroeger. Het bewijst dat de sport schoner is geworden. Dat is positief en natuurlijk goed voor de ontwikkeling van de wielersport.”
Het voorbije jaar was er voor de Noord-Hollander één om in te lijsten. Niet dat hij de triomfen aan elkaar reeg – verre van dat zelfs – maar wél omdat hij op het juiste moment piekte. "Ik heb een flinke stap voorwaarts gemaakt door in de aanloop naar het seizoen met een trainer te gaan werken. Voorheen deed ik hardheid op tijdens de koersen en reed ik tijdens trainingen puur om kilometers te maken. Vorige winter heb ik dat patroon doorbroken door op trainingskampen in blokken inspanningen te leveren. Dat heeft me echt goed gedaan. Bovendien had ik met mijn trainer een aantal realistische doelen gesteld. Ik kon wel zeggen: ‘Ik ga de Ronde van Vlaanderen winnen’, maar dat was natuurlijk niet reëel.”
Meesterwerk
Ligthart wilde in het voorjaar pieken in de Hel van het Mergelland en later op het Nederlands kampioenschap, waar het vlakke parkoers in Ootmarsum hem op het lijf was geschreven. Beide koersen werden een prooi voor hem. Een perfect staaltje timing. Vooral de winst op het NK was een meesterwerk, dat al maanden voordien was bekokstoofd. “Ik was super gemotiveerd voor dat kampioenschap. Alles zat die dag ook mee. In de finale reed ik met de juiste mannen voorop en had ik een ploegmaat (Ruijgh, red.) die alle aanvallen counterde. Nee, faalangst had ik niet. Ik was de snelste en moest dat alleen nog laten zien door de klus af te maken.”
Ondanks het aansprekende succes blijft Ligthart een toonbeeld van nuchterheid. “Natuurlijk kijken er nu meer mensen tegen me op. Maar ik ben nog steeds gewoon Pim! Het is wel tof dat ik nu tijdens de koersen wat meer mijn eigen gang mag gaan en mezelf wat vaker koest kan houden tot de finale. Verder is er weinig veranderd. Je moet toch nog steeds gewoon meezitten om te kunnen winnen. Dit jaar wil ik in de eerste plaats meedoen aan de finale van een klassieker en ook deelnemen aan de Olympische Spelen.”
.jpg)
